یکی از نویسنده های سایت وابسته به دولت و طرفداران افراطی احمدی نژاد در وبلاگ شخصیش مطلبی رو نوشته با عنوان " آیت الله احمدی نژاد " و در این مطلب اشاره کرده که احمدی نژاد یکی از نشانه های خدا بر روی زمین است :
"لقب آیت الله بر شخصی دلالت می‌كند كه انسان را بر یاد خدا و راه او و روش رسیدن به او مثلاً بوسیله بیان احكام هدایت می‌كند»، اظهار داشته: «در تاریخ شیعه همواره علمایی برای تبیین راه خدا بود و مردم را دلالت می‌كردند بر این راه. وظیفه اصلی آنان هدایت مردم به سمت خدا بوده و هست ... احمدی‌نژاد كسی است كه چون صورت نورانی‌اش را در اثر كثرت خدمت به خلق خدایش ببینی جز عشق به خدا نخواهی دید. كسی است كه حتی كینه‌توزان و منتقدانش بر خدائی‌ بودنش دلالت می‌كنند. به راستی تاكنون چه كسی اینچنین مورد غضب دشمنان خدا قرار گرفته؟ چه كسی تاكنون این چنین ذكر خدا را با عمل برای او عجین كرده تا بزرگترین و موثرترین درس كه همان درس عملی باشد را به دیگران بیاموزد؟ آیا او نشانه خدا نیست؟ آیا همردیف كسانی نیست كه دلالت می‌كنند بر خدا و راهش و ولی‌اش؟ آیا تعریف‌های آنچنانی امام بسیجیان از او همان شاخصه‌های یك مبلغ و حمایت كننده دین نیست؟ آیا او آیت الله نیست؟ "
همواره بعد از انقلاب اسلامی ، به خصوص بعد از رحلت حضرت امام یکی از مشکلات و معضلات برای جامعه و به خصوص روشن فکران این بوده است که به دلیلی رسوخ دین و مفاهیم قدسی در لایه های ذهنی مردم و جامعه . گرایش مردم به مفاهیم قدسی و دینی، بعضی برای طرفداری و تائید افراد و به دلیل احترام مفاهیم دینی در نزد مردم ، برای جلوگیری از نقد افراد  غیر معصوم از دین و تقدس مفاهیم دینی سواستفاده میکردند که البته این رویه تا زمان حیات امام چندان مورد توجه نبود .
باید توجه داشت که یکی از مبانی نظری مبارزین انقلاب بر علیه حکومت ستم شاهی و تشکیل جمهوری اسلامی، دعوت به خداپرستی بوده است . در جوامع دین دار و دین مداری مانند ایران که همیشه سعی در نمایان ساختن مظاهر دین داری در جامعه بوده است  و تلاش می کند تا همه کنش های رفتاری شهروندان در جامعه مطابق با  اصول و مبانی شرع و دین باشد ، یکی از موانع خداجویی و خدا پرستی و دین پذیری در نزد مردم ،کوس خدایی زدن بر برخی ادمیان و نسبت خدایی دادن  و ایجاد حاشیه تقدس و تبرک برای برخی از انسان هاست  و سعی در برقراری ارتباطی غیر معرفتی و سطحی میان خداوند و بندگان است  .
در این مدل این دین است که فرد را تحت پوشش قدسی خود قرار می دهد و شناسه ای برای فرد می شود ، در واقع دین معرف و متضمن فردی می شود که به طور غیر معقول به دین مرتبط شده است .یعنی افراد با سو استفاده از مفاهیم دینی سعی  می کنند که خود را  موجه و الهی بودن رفتار و منش رفتاری خود را اثبات کنند .   نمونه بارز این رفتار ،سخنان احمدی نژاد در مورد هاله نور بعد از برگشت از سفر نیویورک در مرتبه اول بود بعد از ان سخن اقای جنتی مبنی بر اینکه نامه احمدی نژاد به بوش یک الهام الهی بود و یا اینکه رییس دیوان محاسبات گفته بود اگر قرار بود بعد از پیامبر خاتم پیامبری برنگیخته شود اون احمدی نژاد بود .
کسانی که اگاهانه دست به  برقراری ارتباط نا معقول و نا متناجس بین دین و افراد می زنند ، خود می دانند که نسبت دادن افرادی که معصوم نیستند و گناه می کنند و گاها حتی در مقام مومن بودن هم نیستند به مفاهیم قدسی ،جز برای از بین بردن فضای نقد و اسیب شناسی از طرف دیگران نیست و گاها اگر نقدی صورت گرفت با یاداور شدن ارتباط فرد با آن مفاهیم قدسی و به بهانه توهین به مقدسات ،از احساسات و اعتقادات مردم سو استفاده می کنند که نتیجه ای جز روگردانی تدریجی مردم از دین نخواهد داشت .
اما مدل دومی که این روزها بیشتر چهره کریه خود را نمایان می کند این است که طرفداران یک جریان ، فرد را چنان مقدس و الههی و متبرک می کنند که حالا دیگر اوست که دین را تحت پوشش تقدس خود قرار می دهد . فی الواقع دین تحت تاثیر حاشیه تقدس سخاتگی فرد در جامعه به کناری رانده می شود و نظرات فرد به دلیل همان حاشیه تقدس به عنوان مبانی دینی شناخته می شود ، در اینجا فرد  معرف و شناسه ای برای دین دار بودن و دینی بودن دیگر افراد شود . ویرانی و تباهی ای که این مدل در  مبانی معرفتی و اعتقادی مردم جامعه دارد به مراتب از مدل اول بیشتر و مضر تر است .
در این مدل دیگر این فرد است که تابلوی دین شده است ، این فرد است که معیار مسلمان بودن و غیر مسلمان بودن فرد می شود ، این یک غیر معصوم است که دین را به عقد خود در می اورد . این بار علاوه بر بسته تر شدن فضای نقد و اسیب شناسی در جامعه ، حوزه ای پدید می اید که معیار دین دار بودن و غیر دین دار بودن افراد را فرد مشخص میکند د . هر کس داخل حوزه تائیدی فرد معرف دین باشد دین دار است و هرکس خارج از ان باشد غیر دین دار . قسمت تاسف برانگیز ماجرا این جاست که اگر فردی که تابلوی دین را در اختیار دارد اشتباهی را مرتکب شود و یا خلاف انچه که حقیقت دین بیان کرده است را بیان کند ، خروجی نخواهد داشت جز انچه که امروز ما ان را تحت عنوان " پدیده دین گریزی " می شناسیم . مدل دوم مدلی است که در این سال های اخیر در مورد بسیاری از افراد اجرا شد و به شکست انجامید .
باید خدایگان زمینی را کنار زد تا جا برای پرستیدن خداوند واقعی باز شود ، تا زمانی که دین ابزاری شود در دست افراد بر گرفتن تائید و صلاحیت و  دین را همچون ائین نامه های درونی خود تصویب کنند و به دیگران تحمیل کنند ، نتیجه  دین تائیدگر و مصلحت اندیش  بیش از این  نیست  و نخواهد بود که ، دین به صورت ابزاری برای توجیه قدرت و رفتار قدرتمندان تنزل می کند. این در حالی است که این تفکر جبهه مقابل حکومت دینی است در حکومت دینی دین راهنمای دولت است و در دین دولتی ،  دین به صورت ابزاری بی مقدار برای تثبیت  قدرت  حاکمان خواهد شد .
در مدل دوم ایجاد حاشیه تقدس فرد در دین مردم دخالت میکند ، نوع ارتباط ان ها با خدای خود را مشخص می کند ، حتی تفسیر خود از یک مفهمو را تحمیل می کند ، در دین مردمی و پویا و به قول شریعتی دین توحیدی هیچ کس حق دخالت در دین را ندارد و حق ندارد یک قرائت (گاها غلط) را  از دین به جامعه تحمیل کند . خداوند در انتخاب دین اجباری قائل نشده .در هیچ کجا نگفته اگر مسلمان نشدند ان ها را اعدام کنید یا زندانی کنید و یا از حقوق اولیه انسانی محرومشان کنید .
اگر بر اساس مبانی دینی و فقهی هم  به خواهیم به این منظر نگاهی داشته باشیم خواهیم دید تحمیل یک قرائت و تفسیر از دین در جامعه بر  خلاف نص صریح قران و کلام خداوند است .
امروزه کسانی که بر افراد برچشب های مقدس بودن می زنند و می خواهند که با برچسب های نمادین افراد را از قرار گرفتن در فضای نقد ایمن نگه دارند فراموش کرده اند که چگونه افرادی که می گفتند نظر کرده امام زمان هستند حذف شدند  (محمد رضا شاه ) و با چه خفت و خواری  در بین مردم مطرود و از افکار تاریخی مردم حذف شدند و فراموش کرده اند که کسانی ماندگار شده اند که مانند حضرت امام به نظرات مردم احترام گذاشته و مردم را مالک اصلی این حکومت می دانستند و بدون مقدس نمایی و نمایش تقدس مردم را جذب آرا و نظرات خود کردند .
کوس تقدس زدن بر افراد خروجی جز مردم گریزی و شکست پروژه حکومت دینی نخواهد داشت .